ความเหงาได้เข้าครอบคลุมพื้นที่แห่งนี้อีกคราแล้ว เมื่อไหร่จะพัดผ่านไปเสียที คนที่อาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ทั้งเหนื่อยและลำบากในสภาวะนี้จะแย่อยู่แล้ว เฝ้ามองหาใครที่จะช่วยพาออกไปจากที่นี่ ก็เห็นแต่หมอกควันจาง ที่บดบังให้ภาพตรงหน้านั้นพร่าเรือนไปด้วย

สุดท้ายของความหวังของผู้หญิงคนหนึ่งก็มลายหายไปเมื่อพายุแห่งความเดียวดายเข้ากระหน่ำซ้ำเติมเธออีกครั้ง ความท้อแท้ใจเกิดขึ้นกับตัวเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้หล่อนตัดสินใจที่จะฝ่าพายุนั้นออกไป

ท่ามกลางความยากลำบากนั้น ไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นและกำลังใจของหล่อนลดน้อยลงไปเลย

และแล้วสิ่งที่หล่อนเฝ้าพยายามมาตลอดได้ประสบผลแก่หล่อนแล้ว แสงอาทิตย์แรกแห่งดวงใจได้ปรากฎขึ้น หล่อนยิ้มรับแสงนั้น ความจริงแล้วหล่อนเพิ่งรู้ว่าแสงนั้นอยู่กับหล่อนตลอดเวลา แต่หล่อนแค่มองไม่เห็นเท่านั้นเอง

การค้นพบที่ยิ่งใหญ่ นั้นไม่ได้ซึ่งความพยายามเพียงอย่างเดียว หากแต่ต้องมีความมุ่งมั่น อดทน กำลังใจ และความพยายาม

สำหรับความรักนั้นไม่ต้องพยายามตามหา หากแต่เมื่อถึงเวลามันจะวิ่งเข้าหาเราเอง

ควรทำใจให้ชินที่จะอยู่คนเดียว ในโลกที่กว้างใหญ่นี้ แล้วคุณจะพบว่ามันจะไม่เหงาอย่างเคย

By สายลมที่เดียวดาย